با توجه به اصول توسعه پایدار، بهره برداری نامناسب از منابع از جمله مهمترین ضعف های راهبردی در کشور ایران است که ضریب ایمنی زیستی را کاهش می دهد و شرایط اقلیمی نیز موجب تشدید آن می شود. سرزمین ایران علی رغم تنوع آب هوایی و داشتن مناطق جنگلی و مرطوب شمال و نواحی جنگلی رشته کوههای زاگرس، از نظر موقعیت جغرافیایی در یک منطقه خشک و نیمه خشک کره زمین واقع شده، بیشترین مناطق این سرزمین پهناور را دشتهای کویری، بیابانهای دارای شنهای روان و کوههای خشک پوشانیده است. در این میان بیشتر بودن سرعت تبخیر نسبت به میزان بارندگی سالیانه و خشکسالی های نسبتا طولانی مزید بر علت شده، شرایط زیستی را دشوار تر کرده است. مشکل دیگر به نظام ناکارآمد بهره برداری از منابع و به ویژه منابع کشاورزی مربوط می شود. امروزه بهره برداری نامطلوب از زمینهای کشاورزی و تخریب آن از جمله مسایل عمده ای است که موجب نگرانی برنامه ریزان و سیاستگذاران این بخش شده و آینده توسعه پایدار را در ایران به خطر می اندازد. آن گونه که در تعریف سال ۱۹۸۹ میلادی فائو آمده است:

“توسعه پایدار مدیریت و حفاظت از منابع طبیعی با کاربرد و سازماندهی مدیریتی امکان پذیر است که اطمینان لازم را برای دستیابی و استمرار پایدار نیاز نسلهای حال و آینده فراهم آورد. چنین توسعه پایداری در بخش کشاورزی که سبب حفاظت از سرزمین، آب، گیاه و ذخایر ژنتیکی حیوانی می شود. از لحاظ زیست محیطی غیرمخرب، از نظر فنی مناسب و از لحاظ اجتماعی قابل قبول و پذیرش است.”

امروزه فناوری های نوین و به کارگیری تواناییهای غیر قابل انکار آنها، بشر را به مرحله ای از توانایی رسانده است که می تواند با برنامه ریزی صحیح در تولیدات کشاورزی، صنعت و معدن دست به توسعه پایدار بزند، به نحوی که بدون با مشکل مواجه ساختن توانایی نسلهای آینده، نیازهای نسل حاضر را نیز تامین کند.

باتوجه به پیشرفت چشمگیر زیست فناوری در سالهای اخیر و توسعه تواناییهای این فناوری در ابعاد مختلف، مزیت های فراوان آن برای بقای و ادامه حیات موجودات زنده، نگرانیهایی هم درباره خطرات آن به وجود آمده است. یکی از

این خطرات، تولید سلاحهای بیولوژیکی جدید بسیار زیادی می باشد که مشکلی تحت عنوان «سلاحهای کشتار جمعی، WMD بیولوژیکی را در سطح جهان به وجود آورده است. عوامل موجود در سلاحهای بیولوژیکی شامل میکروارگانیسم های زنده (باکتری ها، پروتوزوآ، ریکتریاها، ویروسها و قارچها) و سموم (مواد شیمیایی) تولید شده به وسیله میکروارگانیسم ها، گیاهان و حیوانات هستند، در فهرست سلاحهای بیولوژیکی نام عواملی نظیر سیاه زخم (آنتراکس)، اشریشیاکلی، هموفیلوس آنفلوآنزا، بروسلوز (تب مواج یا تب مدیترانه ای)، پر سپنیا پسنی (عامل طاعون یا مرگ سیاه)، تولارمی (تب خرگوشی)، تيفونيد، وبا، آبله دیفتری، تب زرد، آفلاتوکسین و … آمده است. برخی از این عوامل بسیار کشنده اند و بعضی از آنها به گونه ای غیر قابل پیش بینی رفتار می کنند. مسلما این عوامل به نحوی طراحی و تولید می شوند، که برای مقابله با آنها باید از تجهیزات، مواد و امکانات ویژه ای بهره گرفت. عدم توانایی جمهوری اسلامی ایران در تولید و تامین این تجهیزات موجب می شود که سازمانهای نظامی و شهروندان کشور ایران در برابر سلاحهای بیولوژیکی بی دفاع بمانند.